Nikt nas nie widział - chyba te ćmy,

Co puszyścieją w przelocie.

I tak nam słodko, że tylko - my

Wiemy o naszej pieszczocie.



Młodsza twa siostra, zrywając wrzos,

Śledziła szept nasz daleki...

I mówiąc z nami, ucisza głos -

A milknąc - spuszcza powieki.



I po ogrodzie mknie wzdłuż i wszerz,

Zaprzepaszczona w swym śpiewie!

I tak nam słodko, że ona też

Wie o tym, o czym nikt nie wie...


Taka cisza w ogrodzie, że się jej nie oprze 

Żaden szelest, co chętnie taje w niej i ginie. 

Czerwieniata wiewiórka skacze po sośninie, 

Żółty motyl się chwieje na złotawym koprze. 



Z własnej woli, ze śpiewnym u celu łoskotem

Z jabłoni na murawę spada jabłko białe, 

Łamiąc w drodze kolejno gałęzie spróchniałe,

Co w ślad za nim - spóźnione - opadają potem. 



Chwytasz owoc, zanurzasz w nim zęby na zwiady 

I podajesz mym ustom z miłosnym pośpiechem, 

A ja gryzę i chłonę twoich zębów ślady, 

Zębów, które niezwłocznie odsłaniasz ze śmiechem