Tam na obczyźnie, gdy próżni ostoję

Noc wiekuista w bezgraniczach da mi,

Pójdę, zbłąkany pomiędzy śmierciami,

A co bądź spotkam - to nie będzie moje.



Pełen niczyjej ciemności i zgrozy,

Samemu sobie obcą będę marą - 

Z jakąż bym wówczas miłością i wiarą

Modlił się choćby do obrazu brzozy!



Jakżebym spłonął łzą szczęścia gorącą,

Gdybym znienacka wśród mroków bezczynu

Natrafił dłonią, Boga szukającą,

Na gniazdo ptasie lub kwiaty jaśminu.


Taka cisza w ogrodzie, że się jej nie oprze 

Żaden szelest, co chętnie taje w niej i ginie. 

Czerwieniata wiewiórka skacze po sośninie, 

Żółty motyl się chwieje na złotawym koprze. 



Z własnej woli, ze śpiewnym u celu łoskotem

Z jabłoni na murawę spada jabłko białe, 

Łamiąc w drodze kolejno gałęzie spróchniałe,

Co w ślad za nim - spóźnione - opadają potem. 



Chwytasz owoc, zanurzasz w nim zęby na zwiady 

I podajesz mym ustom z miłosnym pośpiechem, 

A ja gryzę i chłonę twoich zębów ślady, 

Zębów, które niezwłocznie odsłaniasz ze śmiechem