Ogień nasturcji - w ślepiach kota.

Mgły czujnej wokół ciał zabiegi.

Łódź, co odpływa w nic - ze złota!

              Żal - i liliowe brzegi.



Suńmy się ruchem dwóch gondoli,

Nie patrząc w lśniące dno podświatów -

Niepokojeni z własnej woli

              Tajemna wiedzą kwiatów.



W zwierciadłach - świateł piętrowanie,

              A w szybach - zmrok posępny -

I nieustanne zanurzanie

              Stopy w ten dźwięk następny...



A dźwięki, z tańcem snując zmowę,

              Mgławieją - byle mgławieć.

Tango bezwiednie purpurowe

              Zaczyna - niechcąc błękitnawieć...



Stopę co szuka mgły wygodnej,

              Ostatni dźwięk wyminął -

I niezużyty - i swobodny

              Chce ginąć...I już zginął.


W sąsiedniej studni rdzawi się szczęk wiadra. 

W ogrodzie cisza. Na kwiatach śpią skwary, 

Spoza zieleni szarzeje płot stary.

Skrzy się ku słońcu sęk w płocie i zadra,

O wodę z pluskiem uderzył spód wiadra. 

 

  

Spójrzmy przez liście na obłoki w niebie

I na promieni po gałęziach załom, 

Zbliżmy swe dusze i pozwólmy ciałom

Być tym, czym wzajem pragną być dla siebie! 

Spójrzmy przez liście na obłoki w niebie. 

  



Woń róż, śpiew ptaków i dwie dusze znojne,

I dwa te ciała, ukryte w zieleni,

I ten ład słońca wśród bezładu cieni,

I najście ciszy nagłe, niespokojne,

Woń róż, śpiew ptaków i dwie dusze znojne. 

 

  

A jeśli jeszcze, prócz duszy i ciała,

Jest w tym ogrodzie jakaś róża trzecia, 

Której purpura przetrwa snów stulecia, 

To wszakże ona też nam w piersi pała -

Ta róża trzecia, prócz duszy i ciała!