Ogień nasturcji - w ślepiach kota.

Mgły czujnej wokół ciał zabiegi.

Łódź, co odpływa w nic - ze złota!

              Żal - i liliowe brzegi.



Suńmy się ruchem dwóch gondoli,

Nie patrząc w lśniące dno podświatów -

Niepokojeni z własnej woli

              Tajemna wiedzą kwiatów.



W zwierciadłach - świateł piętrowanie,

              A w szybach - zmrok posępny -

I nieustanne zanurzanie

              Stopy w ten dźwięk następny...



A dźwięki, z tańcem snując zmowę,

              Mgławieją - byle mgławieć.

Tango bezwiednie purpurowe

              Zaczyna - niechcąc błękitnawieć...



Stopę co szuka mgły wygodnej,

              Ostatni dźwięk wyminął -

I niezużyty - i swobodny

              Chce ginąć...I już zginął.


Długo się usta moje karmiły twym ciałem,

             Aż głodu ust mych doznałem -

Boś ujęła im pieszczot w ostatniej godzinie,

             Co przemijając, nie minie.

I odtąd, odrzucone w świat, słońcem rozbłysły,

             Strąciły rozum i zmysły -

I całują te głazy i te martwe rzeczy,

             Które duch zdeptał człowieczy.

Całują księżyc w studni, słońce wśród alkierzy -

             I wiatr, gdy na wprost uderzy,

I gniazda, które burza strąciła przedwcześnie,

             I kwiaty w polu i we śnie -

I całują u źródeł szemrzącego losu

             Wszystko, co kwitnie bez głosu,

Wszystko, co pocałunków złożonych w pokorze,

             Oddać im nigdy nie może.

Jeno musi w to słońce zapatrzyć się złote

             I milcząc, przyjąć pieszczotę.

I radują się usta, że całować mogą

             Wszystko, nie mając - nikogo!

I że wolno im teraz na kwiatach oniemieć

             I mając wszystko - nic nie mieć!

Zaś oczy, gdy się usta do kwiatów zbliżały,

             Odbiły nagle - świat cały.

I radują się oczy, że nad ust szkarłatem

             Z całym spotkały się światem!