Ogień nasturcji - w ślepiach kota.

Mgły czujnej wokół ciał zabiegi.

Łódź, co odpływa w nic - ze złota!

              Żal - i liliowe brzegi.



Suńmy się ruchem dwóch gondoli,

Nie patrząc w lśniące dno podświatów -

Niepokojeni z własnej woli

              Tajemna wiedzą kwiatów.



W zwierciadłach - świateł piętrowanie,

              A w szybach - zmrok posępny -

I nieustanne zanurzanie

              Stopy w ten dźwięk następny...



A dźwięki, z tańcem snując zmowę,

              Mgławieją - byle mgławieć.

Tango bezwiednie purpurowe

              Zaczyna - niechcąc błękitnawieć...



Stopę co szuka mgły wygodnej,

              Ostatni dźwięk wyminął -

I niezużyty - i swobodny

              Chce ginąć...I już zginął.


Idź w mrok po senną strawę, zgłodniały tułaczu!

Cień każdy i mgła każda mogą ci się przydać...

Lecz co znaczy łza w oku, gdy nie słychać płaczu?

I co znaczy ten wszechświat, gdy Boga nie widać?



O, wszyscy, wszyscy przyjdźcie w trwodze i bezładzie!

Niech was będzie tak dużo, tak nieprzeliczenie,

Bym się duchem zagubił w waszych snów gromadzie

I bym nie mógł rozróżnić, gdzie wy, a gdzie cienie?



Twarzy, zewsząd zjawionych jak najwięcej twarzy!

I dłoni - i tej widnej na przestrzał ulicy!...

Wszystko dzisiaj się skończy, nic się już nie zdarzy -

I nie ma już od dawna żadnej tajemnicy!...



Trzeba zejść się gromadnie, byle nie odwlekać...

I pomówić o wszystkim... I przedsięwziąć kroki...

I odtąd nic już nie mieć i na nic nie czekać -

I co prędzej - na oślep iść w smutek głęboki!