Słychać go było, jak po młodym życie

Biegł coraz śpieszniej - ciepły deszcz majowy,

Zbryzgany słońcem, co przez obłok płowy

Wzdłuż mu kropliste rozwidniało nicie.





Pyląc, uderzał w piach drogi spróchniały,

Poszperał w krzaku, co lśniąc się kołysze,

Strącił liść z wierzby, przyciemnił głaz biały

I ustał, w nagłą zasłuchany ciszę.





Teraz mu patrzeć, jak wierzchem obłoku

Tęcza, bezmiary objąwszy, rozkwita,

Poprzerywana i niecałkowita,

Jakby się śniła zmrużonemu oku.





Aż luźne znikąd jednocząc migoty,

nagłą zawisa ponad światem bramą,

By ci przypomnieć, że zawsze tak samo

Trwasz w każdym miejscu u wnijścia tęsknoty.





By ci przypomnieć, żeś z duszą, snem zżartą,

Wpatrzony w bezmiar, wsłuchany w swe dreszcze,

Wszedł do tych światów przez bramę rozwartą,

Co się za tobą nie zamknęła jeszcze.


Piętrząc się nad ugorów chętną mu równiną,

Wiatrak, na wszystkie wokół odsłonięty światy,

Poskrzypuje drewnianą w tańcu krynoliną,

A na trawę, jak diabeł, miota cień rogaty.



Wędrowcze, w jednym miejscu zatkwiony kosturem,

Co znaczą twoje wstrząsy i nagłe podrygi?

Komu kłaniasz się wokół dębowym kapturem?

Z kim tak trafnie rozmawiasz na migi i śmigi?



W co wierzysz? Kogo widzisz nad sobą w lazurze?

Gdybyś się uczłowieczył - jakie miałbyś lica?

Co za stwór się zataił w twej sękatej skórze?

Czym jesteś oglądany przez duchy z księżyca?