Żem nieraz wchodził z wami w złośliwość zażyłą, 

Mistrze zgrzytów i chrzęstów, z których pieśń się czyni, 

Więc mi dano się o was zadumać w świątyni, 

Gdzie już nic się nie staje, prócz tego, co było... 



Tu wybucha z witrażów tak tęczowy płomień, 

Że ty bogu, a tobie bóg wyda się tęczą, 

I obydwaj, zarówno pełni oszołomień, 

Posłyszycie, jak wasze westchnienia współdźwięczą. 



Lecz ja dłoń świętokradzką wyciągam w rozblaski 

Aż po kielich, drzwi złotą dwutarczą strzeżony!... 

Na dnie jego krwi Pańskiej koral zaczajony 

Ustom, skorym do wina, nie poskąpi łaski!


Ty przychodzisz jak noc majowa...

Biała noc, noc uśpiona w jaśminie...

I jaśminem pachną twe słowa...

I księżycem sen srebrny płynie...

Kocham cię...



                          *



Nie obiecuję ci wiele...

Bo tyle co prawie nic...

Najwyżej wiosenną zieleń...

I pogodne dni...

Najwyżej uśmiech na twarzy...

I dłoń w potrzebie...

Nie obiecuję ci wiele...

Bo tylko po prostu siebie...



                          *



Kocham cię jak powietrze.

Jak dziurę w starym swetrze.

Jak drzewo na polanie...

Po prostu kocham cię... kochanie.



                          *



Czy pozwolisz, ze ci powiem...

W wielkim skrócie i milczeniu...

Że ci oddam i otworzę...

W ciszy serc, w potoków lśnieniu...

Słowa dwa przez sen porwane...

Przez noc ukryte... przez czas schwytane...

Słowa dwa, co brzmią jak śpiew,

dwa proste słowa....kocham cię.