Żem nieraz wchodził z wami w złośliwość zażyłą, 

Mistrze zgrzytów i chrzęstów, z których pieśń się czyni, 

Więc mi dano się o was zadumać w świątyni, 

Gdzie już nic się nie staje, prócz tego, co było... 



Tu wybucha z witrażów tak tęczowy płomień, 

Że ty bogu, a tobie bóg wyda się tęczą, 

I obydwaj, zarówno pełni oszołomień, 

Posłyszycie, jak wasze westchnienia współdźwięczą. 



Lecz ja dłoń świętokradzką wyciągam w rozblaski 

Aż po kielich, drzwi złotą dwutarczą strzeżony!... 

Na dnie jego krwi Pańskiej koral zaczajony 

Ustom, skorym do wina, nie poskąpi łaski!


Długo się usta moje karmiły twym ciałem,

             Aż głodu ust mych doznałem -

Boś ujęła im pieszczot w ostatniej godzinie,

             Co przemijając, nie minie.

I odtąd, odrzucone w świat, słońcem rozbłysły,

             Strąciły rozum i zmysły -

I całują te głazy i te martwe rzeczy,

             Które duch zdeptał człowieczy.

Całują księżyc w studni, słońce wśród alkierzy -

             I wiatr, gdy na wprost uderzy,

I gniazda, które burza strąciła przedwcześnie,

             I kwiaty w polu i we śnie -

I całują u źródeł szemrzącego losu

             Wszystko, co kwitnie bez głosu,

Wszystko, co pocałunków złożonych w pokorze,

             Oddać im nigdy nie może.

Jeno musi w to słońce zapatrzyć się złote

             I milcząc, przyjąć pieszczotę.

I radują się usta, że całować mogą

             Wszystko, nie mając - nikogo!

I że wolno im teraz na kwiatach oniemieć

             I mając wszystko - nic nie mieć!

Zaś oczy, gdy się usta do kwiatów zbliżały,

             Odbiły nagle - świat cały.

I radują się oczy, że nad ust szkarłatem

             Z całym spotkały się światem!