W zwiewnych nurtach kostrzewy, na leśnej polanie,

Gdzie sil las upodabnia łące niespodzianie,

Leżą zwłoki wędrowca, zbędne sobie zwłoki.

Przewędrował świat cały z obłoków w obłoki,

Aż nagle w niecierpliwej zapragnął żałobie

Zwiedzić duchem na przełaj zieleń samą w sobie.

Wówczas demon zieleni wszechleśnym powiewem

Ogarnął go, gdy w drodze przystanął pod drzewem,

I wabił nieustannych rozkwitów pośpiechem,

I nucił ust zdyszanych tajemnym bezśmiechem,

I czarował zniszczotą wonnych niedowcieleń,

I kusił coraz głębiej - w tej zieleń, w tę zieleń!

A on biegł wybrzeżami coraz innych światów,

Odczłowieczając duszy i oddech wśród kwiatów,

Aż zabrnął w takich jagód rozdzwonione dzbany,

W taką zamrocz paproci, w takich cisz kurhany,

W taki bezświat zarośli, w taki bezbrzask głuchy,

W takich szumów ostatnie kędyś zawieruchy,

Że leży oto martwy w stu wiosen bezdeni,

Cienisty, jak bór w borze topielec zieleni.


Ogień nasturcji - w ślepiach kota.

Mgły czujnej wokół ciał zabiegi.

Łódź, co odpływa w nic - ze złota!

              Żal - i liliowe brzegi.



Suńmy się ruchem dwóch gondoli,

Nie patrząc w lśniące dno podświatów -

Niepokojeni z własnej woli

              Tajemna wiedzą kwiatów.



W zwierciadłach - świateł piętrowanie,

              A w szybach - zmrok posępny -

I nieustanne zanurzanie

              Stopy w ten dźwięk następny...



A dźwięki, z tańcem snując zmowę,

              Mgławieją - byle mgławieć.

Tango bezwiednie purpurowe

              Zaczyna - niechcąc błękitnawieć...



Stopę co szuka mgły wygodnej,

              Ostatni dźwięk wyminął -

I niezużyty - i swobodny

              Chce ginąć...I już zginął.