Urszula Kochanowska



Gdy po śmierci w niebiosów przybyłam pustkowie,

Bóg długo patrzał na mnie i głaskał po głowie.



-"Zbliż się do mnie, Urszulo! Poglądasz jak żywa...

Zrobię dla cię, co zechcesz, byś była szczęśliwa."



-"Zrób tak, Boże - szepnęłam - by w nieb Twoich krasie 

Wszystko było tak samo jak tam - Czarnolasie" - 



I umilkłam zlękniona, i oczy unoszę,

By zbadać, czy się gniewa, że Go o to proszę.



Uśmiechnął się i skinął - i wnet z Bożej łaski

Powstał dom kubek w kubek jak nasz - czarnolaski.



I sprzęty, i donice rozkwitłego ziela

Tak podobne, aż oczom straszno od wesela!



I rzekł: "Oto są - sprzęty, a oto - donice.

Tylko patrzeć, jak przyjdą stęsknieni rodzice!



I ja, gdy gwiazdy do snu poukładam w niebie,

Nieraz do drzwi zapukam, by odwiedzić ciebie!"



I odszedł, a ja zaraz krzątam się, jak mogę - 

Więc nakrywam do stołu, omiatam podłogę - 



I w suknię najróżowaszą ciało przyoblekam - 

I sen wieczny odpędzam - i czuwam - i czekam...



Już świt pierwszą roznietą złoci się po ścianie,

Gdy właśnie słychać kroki do drzwi pukanie...



Więc zrywam się i biegnę! Wiatr po niebie dzwonił

Serce w piersi zamiera... Nie!... To - Bóg, nie oni!... 



Bolesław Leśmian (1878- 1937)


Dwoje nas w ciszy polnego zakątka.

Strumień na oślep ku słońcu się pali,

W liściu, co trafił na krzywy prąd fali, 

Wirując, płynie szafirowa łątka.



Nadbrzeżna trawa, zwisając, potrąca 

O swe odbicie zsiwiałą kończyną,

Do której ślimak, pęczniejąc z gorąca, 

Przysklepił muszlę swym ciałem i śliną. 



W przerzutnym pląsie znikliwsza od strzały 

Płotka się czasem zasrebrzy na mgnienie. 

Pod woda - spojrzyj! - prześwieca piach biały 

I mchem ruchliwym brodate kamienie. 



Czemu ci głowa na dłonie opadła? 

To - pachnie trawa i ten piach pod wodą - 

To - wód, polśnione smugami, zwierciadła 

Parują cisza, blaskiem i ochłodą. 



Tych kilku dębów ponad brzegiem liście, 

Podziurawione i przeżarte chciwie 

Przez gąsienice, trwają tak przejrzyście 

Nad własnym cieniem, co utkwił w pokrzywie. 



Z tej tu pokrzywy czar dębowych cieni 

Zgarnę ku piersiom, co na słońce dyszą, 

Ustami dotknę bezmiernej zieleni, 

Stęsknionej do mnie swym sokiem i cisza. 



Do kwiatów przywrę rozpalone czoło, 

Wsłucham się w bąki grające i brzmiki, 

I będę patrzał, jak lepkie gwoździki 

Wśród jaskrów lśniąca ociekają smołą. 



I będę patrzał, jak maki i szczawie 

Mdleją, ciał naszych odurzone wonią. 

I będę wodził twoja białą dłonią 

Po wielkiej trawie, nie znanej nam trawie