Urszula Kochanowska



Gdy po śmierci w niebiosów przybyłam pustkowie,

Bóg długo patrzał na mnie i głaskał po głowie.



-"Zbliż się do mnie, Urszulo! Poglądasz jak żywa...

Zrobię dla cię, co zechcesz, byś była szczęśliwa."



-"Zrób tak, Boże - szepnęłam - by w nieb Twoich krasie 

Wszystko było tak samo jak tam - Czarnolasie" - 



I umilkłam zlękniona, i oczy unoszę,

By zbadać, czy się gniewa, że Go o to proszę.



Uśmiechnął się i skinął - i wnet z Bożej łaski

Powstał dom kubek w kubek jak nasz - czarnolaski.



I sprzęty, i donice rozkwitłego ziela

Tak podobne, aż oczom straszno od wesela!



I rzekł: "Oto są - sprzęty, a oto - donice.

Tylko patrzeć, jak przyjdą stęsknieni rodzice!



I ja, gdy gwiazdy do snu poukładam w niebie,

Nieraz do drzwi zapukam, by odwiedzić ciebie!"



I odszedł, a ja zaraz krzątam się, jak mogę - 

Więc nakrywam do stołu, omiatam podłogę - 



I w suknię najróżowaszą ciało przyoblekam - 

I sen wieczny odpędzam - i czuwam - i czekam...



Już świt pierwszą roznietą złoci się po ścianie,

Gdy właśnie słychać kroki do drzwi pukanie...



Więc zrywam się i biegnę! Wiatr po niebie dzwonił

Serce w piersi zamiera... Nie!... To - Bóg, nie oni!... 



Bolesław Leśmian (1878- 1937)


Mają zmarli w niedzielę ten pośmiertny kłopot,

Że w obczyźnie cmentarza czują się - bezdomnie -

A lubią noc tę spędzać popod mgłą lub popod 

Wiecznością, co się w jarach gęstwi nieprzytomnie. 

 

Maria z Bzówka - wygody wspomina izdebne, 

Słońce - w łóżku, wiatr - w sieni - i ogród macierzyn,

Gdzie było tyle w radość uchodzących ścieżyn,

A wszystkie takie - trafne i drzewom - potrzebne!...

 

Żebrak, co się zadławił na śmierć krztyną chleba -

Kijem niegdyś wędrownym obłędnie się babrze

W nieodgadle błękitnym - pełnym Boga - chabrze,

By zeń dla snu wiecznego wydłubać - źdźbło nieba. 

 

Mnich, co po to byt ziemski tłumił bez szemrania,

By pędzić żywot wieczny w sposób nienaganny -

Kreśli palcem na próchnie list do panny Anny

Z życzeniami rychłego w kwiatach - zmartwychwstania. 

 

Panna Anna udaje, że jest - w bezżałobie

I biorąc na kolana młodą mgłę - pieszczochę -

Ukradkiem z pajęczyny tka zwiewną pończochę

Dla brzozy, co tkwi boso na kochanka grobie.



A opodal - mniej więcej naprzeciw rozstaju, 

We fraku bezrozumnie skąsanym przez szczura,

Na czele kilku cieni żeńskiego rodzaju 

Nieboszczyk Madaleński - prowadzi mazura.