Długo się usta moje karmiły twym ciałem,

             Aż głodu ust mych doznałem -

Boś ujęła im pieszczot w ostatniej godzinie,

             Co przemijając, nie minie.

I odtąd, odrzucone w świat, słońcem rozbłysły,

             Strąciły rozum i zmysły -

I całują te głazy i te martwe rzeczy,

             Które duch zdeptał człowieczy.

Całują księżyc w studni, słońce wśród alkierzy -

             I wiatr, gdy na wprost uderzy,

I gniazda, które burza strąciła przedwcześnie,

             I kwiaty w polu i we śnie -

I całują u źródeł szemrzącego losu

             Wszystko, co kwitnie bez głosu,

Wszystko, co pocałunków złożonych w pokorze,

             Oddać im nigdy nie może.

Jeno musi w to słońce zapatrzyć się złote

             I milcząc, przyjąć pieszczotę.

I radują się usta, że całować mogą

             Wszystko, nie mając - nikogo!

I że wolno im teraz na kwiatach oniemieć

             I mając wszystko - nic nie mieć!

Zaś oczy, gdy się usta do kwiatów zbliżały,

             Odbiły nagle - świat cały.

I radują się oczy, że nad ust szkarłatem

             Z całym spotkały się światem!


Zamarły róż okrzyki ku słońcu w wyżynie,

I lasów rozechwianych śpiew - o samym śpiewie -

Szmer przykazań miłosnych w płomienistym krzewie -

Wszystko nagle zamarło w tej oto godzinie!



A życie wśród zamarłych tak łatwo się płoszy, 

Że samochcąc przelana domyślnym strumieniem

Krew własna - purpurowym jest tylko stwierdzeniem 

Tego, co już się stało!... - O, stwierdzeń rozkoszy!...



Twój wybraniec, dbający o cześć swej korony,

Na miecz ją w swoich ogniach przetopił samotnie, 

I miecz, ostrzem ku światu tak długo zwrócony,

Zwróci teraz ku sobie natychmiast, bezzwrotnie!...



Lecz jarzma wyczekiwań nie wdzieje na szyję, 

Nikomu nie zawdzięczy przepychu swej męki! 

Choć życie przyjął z ręki jakiegoś: "Niech żyje!" -

Śmierć - ów pokarm ostatni - przyjmie z własnej ręki!



Śmiało w ślepie zaziera szalonej ochocie 

On, co więcej zdobywa, aniżeli traci!

Niech mu dusza nie będzie leniwą w odlocie! 

Niech się serce o jeden miecz jeszcze wzbogaci!



Bo może w tej godzinie, w tej najmniej zwodniczej, 

Znajdzie w sobie godnego swej napaści wroga,

I rażąc siebie mieczem, spragnionym zdobyczy, 

W piersi własnej własnego dorąbie się boga!