Długo się usta moje karmiły twym ciałem,

             Aż głodu ust mych doznałem -

Boś ujęła im pieszczot w ostatniej godzinie,

             Co przemijając, nie minie.

I odtąd, odrzucone w świat, słońcem rozbłysły,

             Strąciły rozum i zmysły -

I całują te głazy i te martwe rzeczy,

             Które duch zdeptał człowieczy.

Całują księżyc w studni, słońce wśród alkierzy -

             I wiatr, gdy na wprost uderzy,

I gniazda, które burza strąciła przedwcześnie,

             I kwiaty w polu i we śnie -

I całują u źródeł szemrzącego losu

             Wszystko, co kwitnie bez głosu,

Wszystko, co pocałunków złożonych w pokorze,

             Oddać im nigdy nie może.

Jeno musi w to słońce zapatrzyć się złote

             I milcząc, przyjąć pieszczotę.

I radują się usta, że całować mogą

             Wszystko, nie mając - nikogo!

I że wolno im teraz na kwiatach oniemieć

             I mając wszystko - nic nie mieć!

Zaś oczy, gdy się usta do kwiatów zbliżały,

             Odbiły nagle - świat cały.

I radują się oczy, że nad ust szkarłatem

             Z całym spotkały się światem!


Żem nieraz wchodził z wami w złośliwość zażyłą, 

Mistrze zgrzytów i chrzęstów, z których pieśń się czyni, 

Więc mi dano się o was zadumać w świątyni, 

Gdzie już nic się nie staje, prócz tego, co było... 



Tu wybucha z witrażów tak tęczowy płomień, 

Że ty bogu, a tobie bóg wyda się tęczą, 

I obydwaj, zarówno pełni oszołomień, 

Posłyszycie, jak wasze westchnienia współdźwięczą. 



Lecz ja dłoń świętokradzką wyciągam w rozblaski 

Aż po kielich, drzwi złotą dwutarczą strzeżony!... 

Na dnie jego krwi Pańskiej koral zaczajony 

Ustom, skorym do wina, nie poskąpi łaski!