Długo się usta moje karmiły twym ciałem,

             Aż głodu ust mych doznałem -

Boś ujęła im pieszczot w ostatniej godzinie,

             Co przemijając, nie minie.

I odtąd, odrzucone w świat, słońcem rozbłysły,

             Strąciły rozum i zmysły -

I całują te głazy i te martwe rzeczy,

             Które duch zdeptał człowieczy.

Całują księżyc w studni, słońce wśród alkierzy -

             I wiatr, gdy na wprost uderzy,

I gniazda, które burza strąciła przedwcześnie,

             I kwiaty w polu i we śnie -

I całują u źródeł szemrzącego losu

             Wszystko, co kwitnie bez głosu,

Wszystko, co pocałunków złożonych w pokorze,

             Oddać im nigdy nie może.

Jeno musi w to słońce zapatrzyć się złote

             I milcząc, przyjąć pieszczotę.

I radują się usta, że całować mogą

             Wszystko, nie mając - nikogo!

I że wolno im teraz na kwiatach oniemieć

             I mając wszystko - nic nie mieć!

Zaś oczy, gdy się usta do kwiatów zbliżały,

             Odbiły nagle - świat cały.

I radują się oczy, że nad ust szkarłatem

             Z całym spotkały się światem!


Ty pierwej mgły dosięgasz, ja za tobą w ślady

Zdążam, by się w tym samym zaprzepaścić lesie,

I topiąc twoją bladość, sam się staje blady,

I zdybawszy twój bezkres, sam ginę w bezkresie.



A potem wzieram w oczy, by zgadnąć, czy dość ci

Omdlenia, co się nogom udziela, jak szczęście,

I twe dłonie, jak w pąki, mnę w zdrobniałe pięście,

By się w nich docałować twych chrząstek i kości.



A one wypukleją na dłoni przegibie,

Niby pestki owoców, zróżowionych znojem,

I nieśmiałym do ust mych garną się wyrojem,

Zatajone w swej ciepłej od pieszczot siedzibie.



Ich dotyk budzi wzruszeń zaniedbanych krocie,

A ty, tuląc je w warg mych rozrzewnioną ciszę,

Dziecinniejesz w uścisku, malejesz w pieszczocie,

Chwila - a już cię do snu z lat dawnych kołyszę.