Długo się usta moje karmiły twym ciałem,

             Aż głodu ust mych doznałem -

Boś ujęła im pieszczot w ostatniej godzinie,

             Co przemijając, nie minie.

I odtąd, odrzucone w świat, słońcem rozbłysły,

             Strąciły rozum i zmysły -

I całują te głazy i te martwe rzeczy,

             Które duch zdeptał człowieczy.

Całują księżyc w studni, słońce wśród alkierzy -

             I wiatr, gdy na wprost uderzy,

I gniazda, które burza strąciła przedwcześnie,

             I kwiaty w polu i we śnie -

I całują u źródeł szemrzącego losu

             Wszystko, co kwitnie bez głosu,

Wszystko, co pocałunków złożonych w pokorze,

             Oddać im nigdy nie może.

Jeno musi w to słońce zapatrzyć się złote

             I milcząc, przyjąć pieszczotę.

I radują się usta, że całować mogą

             Wszystko, nie mając - nikogo!

I że wolno im teraz na kwiatach oniemieć

             I mając wszystko - nic nie mieć!

Zaś oczy, gdy się usta do kwiatów zbliżały,

             Odbiły nagle - świat cały.

I radują się oczy, że nad ust szkarłatem

             Z całym spotkały się światem!


Nieco drwin i objawień i nieco bezczasu 

W mroku czujnych podziemi a uczta gotował 

Tak się schodzi samotnych ciżba pogrobowa 

Na obrzęd wspólnej ciszy, wspólnego hałasu. 



Tu w tym gnieździe, zbyt twardym dla piskląt porodu, 

Każdy resztę swych braci wzrokiem niepokoi, 

Aby zbadać, czy giną, jak mężom przystoi: 

Nie bez szczęku zbroicy i nie bez powodu... 



Ci, co wpośród ginących z wytrwałości słyną, 

Lubią skrzydłem zaszumieć, jak czarty lub ptaki 

I ssąc wargą królewską byle jakie wino, 

Zezem duszy pochwycić sen nie byle jaki! 



Gdyż oto zachowali przebiegle za stołem 

Puste miejsce w nieznacznym na pozór uboczu 

Dla gościa, co przybiegnie z wieńcami nad czołem 

I rozwidni podziemie błyskawicą oczu! 



Znany w gronach aniołów z upojeń i śmiechu, 

Tępiciel żmij na słońcu, wesela podczaszy 

Szmer pokątny skinieniem swej fletni wystraszy 

I przywróci dźwięk czysty wszelakiemu echu. 



Znawca uczt doskonałych, przodownik marzenia, 

Nie mogąc ucztujących odróżnić od chmury, 

Każe dzwonić kielichom godzinę zbawienia 

I napełni je winem starym, jak lazury! 



Lecz próżno, gdy ich wabi mgła widzeń słoneczna, 

Nasłuchują, azali podwojów ościeże, 

Ze snów rdzawych zbudzone skrzypną swoje: Wierzę" 

Gość nie przyjdzie a uczta dla smutnych zbyteczna...