W malinowym chruśniaku, przed ciekawych wzrokiem

Zapodziani po głowy, przez długie godziny

Zrywaliśmy przybyłe tej nocy maliny.

Palce miałas na oślep skrwawione ich sokiem.



Bąk złośnik huczał basem, jakby straszył kwiaty,

Rdzawe guzy na słońcu wygrzewał liść chory,

Złachmaniałych pajęczyn skrzyły się wisiory,

I szedł tyłem na grzbiecie jakis żuk kosmaty.



Duszno było od malin, któreś, szepcząc, rwała,

A szept nasz tylko wówczas nacichał w ich woni,

Gdym wargami wygarniał z podanej mi dłoni

Owoce, przepojone wonią twego ciała.



I stały się maliny narzędziem pieszczoty

Tej pierwszej, tej zdziwionej, która w całym niebie

Nie zna innych upojeń, oprócz samej siebie,

I chce się wciąż powtarzać dla własnej dziwoty.



I nie wiem, jak się stało, w którym okamgnieniu,

Żeś dotknęła mi wargą spoconego czoła,

Porwałem twoje dłonie - oddałaś w skupieniu

A chruśniak malinowy trwał wciąż dookoła.


Długo się usta moje karmiły twym ciałem,

             Aż głodu ust mych doznałem -

Boś ujęła im pieszczot w ostatniej godzinie,

             Co przemijając, nie minie.

I odtąd, odrzucone w świat, słońcem rozbłysły,

             Strąciły rozum i zmysły -

I całują te głazy i te martwe rzeczy,

             Które duch zdeptał człowieczy.

Całują księżyc w studni, słońce wśród alkierzy -

             I wiatr, gdy na wprost uderzy,

I gniazda, które burza strąciła przedwcześnie,

             I kwiaty w polu i we śnie -

I całują u źródeł szemrzącego losu

             Wszystko, co kwitnie bez głosu,

Wszystko, co pocałunków złożonych w pokorze,

             Oddać im nigdy nie może.

Jeno musi w to słońce zapatrzyć się złote

             I milcząc, przyjąć pieszczotę.

I radują się usta, że całować mogą

             Wszystko, nie mając - nikogo!

I że wolno im teraz na kwiatach oniemieć

             I mając wszystko - nic nie mieć!

Zaś oczy, gdy się usta do kwiatów zbliżały,

             Odbiły nagle - świat cały.

I radują się oczy, że nad ust szkarłatem

             Z całym spotkały się światem!