Dwoje nas w ciszy polnego zakątka.

Strumień na oślep ku słońcu się pali,

W liściu, co trafił na krzywy prąd fali, 

Wirując, płynie szafirowa łątka.



Nadbrzeżna trawa, zwisając, potrąca 

O swe odbicie zsiwiałą kończyną,

Do której ślimak, pęczniejąc z gorąca, 

Przysklepił muszlę swym ciałem i śliną. 



W przerzutnym pląsie znikliwsza od strzały 

Płotka się czasem zasrebrzy na mgnienie. 

Pod woda - spojrzyj! - prześwieca piach biały 

I mchem ruchliwym brodate kamienie. 



Czemu ci głowa na dłonie opadła? 

To - pachnie trawa i ten piach pod wodą - 

To - wód, polśnione smugami, zwierciadła 

Parują cisza, blaskiem i ochłodą. 



Tych kilku dębów ponad brzegiem liście, 

Podziurawione i przeżarte chciwie 

Przez gąsienice, trwają tak przejrzyście 

Nad własnym cieniem, co utkwił w pokrzywie. 



Z tej tu pokrzywy czar dębowych cieni 

Zgarnę ku piersiom, co na słońce dyszą, 

Ustami dotknę bezmiernej zieleni, 

Stęsknionej do mnie swym sokiem i cisza. 



Do kwiatów przywrę rozpalone czoło, 

Wsłucham się w bąki grające i brzmiki, 

I będę patrzał, jak lepkie gwoździki 

Wśród jaskrów lśniąca ociekają smołą. 



I będę patrzał, jak maki i szczawie 

Mdleją, ciał naszych odurzone wonią. 

I będę wodził twoja białą dłonią 

Po wielkiej trawie, nie znanej nam trawie


Długo się usta moje karmiły twym ciałem,

             Aż głodu ust mych doznałem -

Boś ujęła im pieszczot w ostatniej godzinie,

             Co przemijając, nie minie.

I odtąd, odrzucone w świat, słońcem rozbłysły,

             Strąciły rozum i zmysły -

I całują te głazy i te martwe rzeczy,

             Które duch zdeptał człowieczy.

Całują księżyc w studni, słońce wśród alkierzy -

             I wiatr, gdy na wprost uderzy,

I gniazda, które burza strąciła przedwcześnie,

             I kwiaty w polu i we śnie -

I całują u źródeł szemrzącego losu

             Wszystko, co kwitnie bez głosu,

Wszystko, co pocałunków złożonych w pokorze,

             Oddać im nigdy nie może.

Jeno musi w to słońce zapatrzyć się złote

             I milcząc, przyjąć pieszczotę.

I radują się usta, że całować mogą

             Wszystko, nie mając - nikogo!

I że wolno im teraz na kwiatach oniemieć

             I mając wszystko - nic nie mieć!

Zaś oczy, gdy się usta do kwiatów zbliżały,

             Odbiły nagle - świat cały.

I radują się oczy, że nad ust szkarłatem

             Z całym spotkały się światem!