W ślad za górnym orszakiem obłoków przesuwnych, 

Co kształty w miarę biegu odmieniają stale, 

Światła chodzą po łące w odstępach nierównych, 

Jakby wzajem o sobie nie wiedziały wcale.



Nie wiadomo, co łąkę tak szerzy w bezmiary,

Czy ich zwiewność, czy cichość, czy ruch, czy jasnota? 

Czy raczej nieustanna tych cieniów pierzchota, 

Co się kryją- spłoszone - w parowy i jary?



Czekam, aż jedno z świateł, skupionych na jaskrze 

Dotrze do mnie wraz z przerwą obłoków na niebie 

I w pierś moją uderzy - i cały się zaskrzę

I łące nagle drogę rozwidnię do siebie.


Nikt nas nie widział - chyba te ćmy,

Co puszyścieją w przelocie.

I tak nam słodko, że tylko - my

Wiemy o naszej pieszczocie.



Młodsza twa siostra, zrywając wrzos,

Śledziła szept nasz daleki...

I mówiąc z nami, ucisza głos -

A milknąc - spuszcza powieki.



I po ogrodzie mknie wzdłuż i wszerz,

Zaprzepaszczona w swym śpiewie!

I tak nam słodko, że ona też

Wie o tym, o czym nikt nie wie...