W ślad za górnym orszakiem obłoków przesuwnych, 

Co kształty w miarę biegu odmieniają stale, 

Światła chodzą po łące w odstępach nierównych, 

Jakby wzajem o sobie nie wiedziały wcale.



Nie wiadomo, co łąkę tak szerzy w bezmiary,

Czy ich zwiewność, czy cichość, czy ruch, czy jasnota? 

Czy raczej nieustanna tych cieniów pierzchota, 

Co się kryją- spłoszone - w parowy i jary?



Czekam, aż jedno z świateł, skupionych na jaskrze 

Dotrze do mnie wraz z przerwą obłoków na niebie 

I w pierś moją uderzy - i cały się zaskrzę

I łące nagle drogę rozwidnię do siebie.


Ty przychodzisz jak noc majowa...

Biała noc, noc uśpiona w jaśminie...

I jaśminem pachną twe słowa...

I księżycem sen srebrny płynie...

Kocham cię...



                          *



Nie obiecuję ci wiele...

Bo tyle co prawie nic...

Najwyżej wiosenną zieleń...

I pogodne dni...

Najwyżej uśmiech na twarzy...

I dłoń w potrzebie...

Nie obiecuję ci wiele...

Bo tylko po prostu siebie...



                          *



Kocham cię jak powietrze.

Jak dziurę w starym swetrze.

Jak drzewo na polanie...

Po prostu kocham cię... kochanie.



                          *



Czy pozwolisz, ze ci powiem...

W wielkim skrócie i milczeniu...

Że ci oddam i otworzę...

W ciszy serc, w potoków lśnieniu...

Słowa dwa przez sen porwane...

Przez noc ukryte... przez czas schwytane...

Słowa dwa, co brzmią jak śpiew,

dwa proste słowa....kocham cię.