W ślad za górnym orszakiem obłoków przesuwnych, 

Co kształty w miarę biegu odmieniają stale, 

Światła chodzą po łące w odstępach nierównych, 

Jakby wzajem o sobie nie wiedziały wcale.



Nie wiadomo, co łąkę tak szerzy w bezmiary,

Czy ich zwiewność, czy cichość, czy ruch, czy jasnota? 

Czy raczej nieustanna tych cieniów pierzchota, 

Co się kryją- spłoszone - w parowy i jary?



Czekam, aż jedno z świateł, skupionych na jaskrze 

Dotrze do mnie wraz z przerwą obłoków na niebie 

I w pierś moją uderzy - i cały się zaskrzę

I łące nagle drogę rozwidnię do siebie.


Urszula Kochanowska



Gdy po śmierci w niebiosów przybyłam pustkowie,

Bóg długo patrzał na mnie i głaskał po głowie.



-"Zbliż się do mnie, Urszulo! Poglądasz jak żywa...

Zrobię dla cię, co zechcesz, byś była szczęśliwa."



-"Zrób tak, Boże - szepnęłam - by w nieb Twoich krasie 

Wszystko było tak samo jak tam - Czarnolasie" - 



I umilkłam zlękniona, i oczy unoszę,

By zbadać, czy się gniewa, że Go o to proszę.



Uśmiechnął się i skinął - i wnet z Bożej łaski

Powstał dom kubek w kubek jak nasz - czarnolaski.



I sprzęty, i donice rozkwitłego ziela

Tak podobne, aż oczom straszno od wesela!



I rzekł: "Oto są - sprzęty, a oto - donice.

Tylko patrzeć, jak przyjdą stęsknieni rodzice!



I ja, gdy gwiazdy do snu poukładam w niebie,

Nieraz do drzwi zapukam, by odwiedzić ciebie!"



I odszedł, a ja zaraz krzątam się, jak mogę - 

Więc nakrywam do stołu, omiatam podłogę - 



I w suknię najróżowaszą ciało przyoblekam - 

I sen wieczny odpędzam - i czuwam - i czekam...



Już świt pierwszą roznietą złoci się po ścianie,

Gdy właśnie słychać kroki do drzwi pukanie...



Więc zrywam się i biegnę! Wiatr po niebie dzwonił

Serce w piersi zamiera... Nie!... To - Bóg, nie oni!... 



Bolesław Leśmian (1878- 1937)