W ślad za górnym orszakiem obłoków przesuwnych, 

Co kształty w miarę biegu odmieniają stale, 

Światła chodzą po łące w odstępach nierównych, 

Jakby wzajem o sobie nie wiedziały wcale.



Nie wiadomo, co łąkę tak szerzy w bezmiary,

Czy ich zwiewność, czy cichość, czy ruch, czy jasnota? 

Czy raczej nieustanna tych cieniów pierzchota, 

Co się kryją- spłoszone - w parowy i jary?



Czekam, aż jedno z świateł, skupionych na jaskrze 

Dotrze do mnie wraz z przerwą obłoków na niebie 

I w pierś moją uderzy - i cały się zaskrzę

I łące nagle drogę rozwidnię do siebie.


Jastrzębi śledząc lot, 

Jezioro ciszę wdycha. 

Zwiesza się poza plot 

Spylona rozwalicha. 



W kałuży, śladem kół 

Porysowanej w żłoby, 

Tkwi obłok, brzozy pół 

I gęsi rdzawe dzioby. 



Od sztachet, snując kurz 

Na trawy i na chwasty, 

Słońcem pocięty wzdłuż 

Upada cień pasiasty... 



Trzeba mi grodzić sad, 

Trzeba mi zboże młócić! 

Przyszedłem na ten świat 

I nie chcę go porzucić!...