W ślad za górnym orszakiem obłoków przesuwnych, 

Co kształty w miarę biegu odmieniają stale, 

Światła chodzą po łące w odstępach nierównych, 

Jakby wzajem o sobie nie wiedziały wcale.



Nie wiadomo, co łąkę tak szerzy w bezmiary,

Czy ich zwiewność, czy cichość, czy ruch, czy jasnota? 

Czy raczej nieustanna tych cieniów pierzchota, 

Co się kryją- spłoszone - w parowy i jary?



Czekam, aż jedno z świateł, skupionych na jaskrze 

Dotrze do mnie wraz z przerwą obłoków na niebie 

I w pierś moją uderzy - i cały się zaskrzę

I łące nagle drogę rozwidnię do siebie.


Piętrząc się nad ugorów chętną mu równiną,

Wiatrak, na wszystkie wokół odsłonięty światy,

Poskrzypuje drewnianą w tańcu krynoliną,

A na trawę, jak diabeł, miota cień rogaty.



Wędrowcze, w jednym miejscu zatkwiony kosturem,

Co znaczą twoje wstrząsy i nagłe podrygi?

Komu kłaniasz się wokół dębowym kapturem?

Z kim tak trafnie rozmawiasz na migi i śmigi?



W co wierzysz? Kogo widzisz nad sobą w lazurze?

Gdybyś się uczłowieczył - jakie miałbyś lica?

Co za stwór się zataił w twej sękatej skórze?

Czym jesteś oglądany przez duchy z księżyca?