Mają zmarli w niedzielę ten pośmiertny kłopot,

Że w obczyźnie cmentarza czują się - bezdomnie -

A lubią noc tę spędzać popod mgłą lub popod 

Wiecznością, co się w jarach gęstwi nieprzytomnie. 

 

Maria z Bzówka - wygody wspomina izdebne, 

Słońce - w łóżku, wiatr - w sieni - i ogród macierzyn,

Gdzie było tyle w radość uchodzących ścieżyn,

A wszystkie takie - trafne i drzewom - potrzebne!...

 

Żebrak, co się zadławił na śmierć krztyną chleba -

Kijem niegdyś wędrownym obłędnie się babrze

W nieodgadle błękitnym - pełnym Boga - chabrze,

By zeń dla snu wiecznego wydłubać - źdźbło nieba. 

 

Mnich, co po to byt ziemski tłumił bez szemrania,

By pędzić żywot wieczny w sposób nienaganny -

Kreśli palcem na próchnie list do panny Anny

Z życzeniami rychłego w kwiatach - zmartwychwstania. 

 

Panna Anna udaje, że jest - w bezżałobie

I biorąc na kolana młodą mgłę - pieszczochę -

Ukradkiem z pajęczyny tka zwiewną pończochę

Dla brzozy, co tkwi boso na kochanka grobie.



A opodal - mniej więcej naprzeciw rozstaju, 

We fraku bezrozumnie skąsanym przez szczura,

Na czele kilku cieni żeńskiego rodzaju 

Nieboszczyk Madaleński - prowadzi mazura.


Kiedy nedzarz umiera, a smierc swoje proso

Sypie mu na przynete, by w trumne szedl boso,

Rodzina z swej ofiarnej rozpaczy korzysta,

By go obuc na wiecznosc, bo zbyt jest ciernista -

I grosz trwoniac ostatni dla nog niedolegi,

Zdobywa buty z l/yka, tak zwane trupiegi.

A gdy go juz wystroi w te zbytki zebracze,

Wowczas dopiero widzi, ze nedzarz - i placze!



Ja - poeta, co z nedzy chcialem sie wymigac,

Aby spiewac bez troski i wiecznosc rozstrzygac,

Gdy mnie w noc okradziono, drwie z ziemskiej mitregi,

Bo wiem, ze tam - w zaswiatach mam nowe trupiegi!

Dar kochanki czy wrogow chytra zapomoga? -

Wszystko jedno! W trupiegach pobiegne do Boga!

I bede sie chelpliwie przechadzal w zaswiecie,

Wlasnie tam i z powrotem po oblokow grzbiecie,

I raz jeszcze - i nieraz - do trzeciego razu,

Nie szczedzac oczom Boga moich stop pokazu!

A jesli Bog, cudaczna urazony pycha,

Wzgardzi mna, jak nicoscia, obuta zbyt licho,

Ja - gniewny, nim sie duch moj z prochem utozsami,

Bede tupal na Niego tymi trupiegami!