Wieczorem było, wieczorem, 

Gdy zorza gasła nad borem.

Dzienny ulatniał się skwar, 

Rosa nam spadła na głowy 

I zmierzchem dymił się jar,

Jar kalinowy.



 

Z daleka idzie, z daleka

Ten mrok, co kwiatów się zrzeka.

Gdy płosząc ospałą woń, 

Chłód powiał nad pola zżęte,

O moją zagrzałaś skroń

Dłonie zziębnięte. 



 

Nie wolno patrzeć, nie wolno

Bez pieszczot w ciemność dokolną! 

Zbłąkanych w obszarach pól 

Nie złączy żaden sen złoty, 

Ni lęk, ni zgroza, ni ból,

Nic - prócz pieszczoty!


Ty przychodzisz jak noc majowa...

Biała noc, noc uśpiona w jaśminie...

I jaśminem pachną twe słowa...

I księżycem sen srebrny płynie...

Kocham cię...



                          *



Nie obiecuję ci wiele...

Bo tyle co prawie nic...

Najwyżej wiosenną zieleń...

I pogodne dni...

Najwyżej uśmiech na twarzy...

I dłoń w potrzebie...

Nie obiecuję ci wiele...

Bo tylko po prostu siebie...



                          *



Kocham cię jak powietrze.

Jak dziurę w starym swetrze.

Jak drzewo na polanie...

Po prostu kocham cię... kochanie.



                          *



Czy pozwolisz, ze ci powiem...

W wielkim skrócie i milczeniu...

Że ci oddam i otworzę...

W ciszy serc, w potoków lśnieniu...

Słowa dwa przez sen porwane...

Przez noc ukryte... przez czas schwytane...

Słowa dwa, co brzmią jak śpiew,

dwa proste słowa....kocham cię.