Wieczorem było, wieczorem, 

Gdy zorza gasła nad borem.

Dzienny ulatniał się skwar, 

Rosa nam spadła na głowy 

I zmierzchem dymił się jar,

Jar kalinowy.



 

Z daleka idzie, z daleka

Ten mrok, co kwiatów się zrzeka.

Gdy płosząc ospałą woń, 

Chłód powiał nad pola zżęte,

O moją zagrzałaś skroń

Dłonie zziębnięte. 



 

Nie wolno patrzeć, nie wolno

Bez pieszczot w ciemność dokolną! 

Zbłąkanych w obszarach pól 

Nie złączy żaden sen złoty, 

Ni lęk, ni zgroza, ni ból,

Nic - prócz pieszczoty!


Długo się usta moje karmiły twym ciałem,

             Aż głodu ust mych doznałem -

Boś ujęła im pieszczot w ostatniej godzinie,

             Co przemijając, nie minie.

I odtąd, odrzucone w świat, słońcem rozbłysły,

             Strąciły rozum i zmysły -

I całują te głazy i te martwe rzeczy,

             Które duch zdeptał człowieczy.

Całują księżyc w studni, słońce wśród alkierzy -

             I wiatr, gdy na wprost uderzy,

I gniazda, które burza strąciła przedwcześnie,

             I kwiaty w polu i we śnie -

I całują u źródeł szemrzącego losu

             Wszystko, co kwitnie bez głosu,

Wszystko, co pocałunków złożonych w pokorze,

             Oddać im nigdy nie może.

Jeno musi w to słońce zapatrzyć się złote

             I milcząc, przyjąć pieszczotę.

I radują się usta, że całować mogą

             Wszystko, nie mając - nikogo!

I że wolno im teraz na kwiatach oniemieć

             I mając wszystko - nic nie mieć!

Zaś oczy, gdy się usta do kwiatów zbliżały,

             Odbiły nagle - świat cały.

I radują się oczy, że nad ust szkarłatem

             Z całym spotkały się światem!