Wieczorem było, wieczorem, 

Gdy zorza gasła nad borem.

Dzienny ulatniał się skwar, 

Rosa nam spadła na głowy 

I zmierzchem dymił się jar,

Jar kalinowy.



 

Z daleka idzie, z daleka

Ten mrok, co kwiatów się zrzeka.

Gdy płosząc ospałą woń, 

Chłód powiał nad pola zżęte,

O moją zagrzałaś skroń

Dłonie zziębnięte. 



 

Nie wolno patrzeć, nie wolno

Bez pieszczot w ciemność dokolną! 

Zbłąkanych w obszarach pól 

Nie złączy żaden sen złoty, 

Ni lęk, ni zgroza, ni ból,

Nic - prócz pieszczoty!